Mooi wit is niet lelijk!

{lang: 'nl'}
Frank Zweegers Kunst kunstvoorwerp Ghost II

bron: michaeljohansson.com

De laatste tijd ben ik meer dan gebruikelijk geïnteresseerd in kunstvoorwerpen en ontwerpen met één enkele basiskleur. Is een voorwerp maar in één kleur vervaardigd, dan gaat de aandacht direct en uitsluitend naar de structuur en de vorm. En dat levert interessante objecten op! Op zoek naar mooie ontwerpen met als basiskleur wit, kwam ik het één en ander aan leuks tegen. Bij deze een kleine verzameling van voorwerpen en installaties die mij het meest intrigeerden.
Ghost II, Michael Johansson:

Cut paper, Mia Pearlman

Frank Zweegers Kunst kunstvoorwerp Cut paper

bron: miapearlman.com



Arum: A white room, Anne Rush:

Frank Zweegers Kunst Kunstvoorwerp 03

bron: annerush.co.nz

Berenice, Motohiko Odani:

Frank zweegers kunst - kunstvoorwerp 04

bron: popwuping.com

Rietvelds Universum in het Centraal Museum

{lang: 'nl'}

Tot 13 februari loopt in het Utrechtse Centraal Museum de tentoonstelling “Rietvelds Universum”. Een tentoonstelling die laat zien dat de Utrechtse ontwerper en architect veel meer heeft nagelaten dan een roodblauwe stoel en het Rietveld Schröderhuis: meer dan honderd gebouwen en bijzondere meubelen. Het Centraal Museum plaatst zijn werk in een context door Rietvelds persoon en manier van werken te vergelijken met die van tijdgenoten als Le Corbusier, Wright en Mies van der Rohe.

Interessant aan de tentoonstelling is dat die een inkijkje geeft in de experimentele manier van werken van Rietveld. Zo kun je er zelf de zoektocht naar een stoel uit-één-stuk volgen. Een zoektocht waar uiteindelijk de zigzagstoel uit is voortgekomen, maar waarvan de voorafgaande stadia minstens zo interessant zijn. En zoals een goede geschiedenisles kan doen: doordat er zoveel context gegeven wordt, krijg je bijna het gevoel even onderdeel te zijn van Rietvelds levensgeschiedenis.

Je had erbij moeten zijn

{lang: 'nl'}
Frank Zweegers over International FIlm Festival Rotterdam

Frank Zweegers over International FIlm Festival Rotterdam

Afgelopen week was ik dus in Rotterdam. Het weer viel wat tegen, maar ze zeggen dat het altijd regent in Rotterdam. Verder was het een belevenis. Al twijfelde ik soms aan mijn eigen intelligentie. Waarom moeten arthouse-films bijna allemaal zo traag en verwarrend zijn? Waarom mag er niet gewoon een kop en een staart aan zitten? En een verhaal erin?

De films die in Rotterdam draaien, zetten je op een andere manier aan het werk dan films die je vanuit je luie stoel kunt consumeren. Je raakt als kijker ook meer betrokken, wanneer een film vragen oproept. Sommige films roepen alleen teveel vragen op. Met name de films in de Tiger-competitie waren zo experimenteel, dat er soms geen kaas meer van te maken viel. Neem The Image Threads, geen touw aan vast te knopen. Wel enorm mooie beelden, maar die had ik net zo graag in een fototentoonstelling gezien. En Flying Fish raakte bij mij geen snaar, terwijl de oorlog in Sri Lanka toch genoeg ruimte geeft om dat op te roepen.

Toen ik me al door zes moeilijke Tigerfilms heen had gewerkt (en steeds meer begon te geloven dat ik te dom was voor het IFFR), werd ik uitgenodigd om naar 22 mei te komen. De film begint met de aanslag op een winkelcentrum en dat is ook niet de meest opwekkende kost. Het verhaal volgt vervolgens echter niet de fysieke nasleep in de levende wereld, maar ontvouwt zich via de ogen van de doden. Gevangen in de tijd en gedreven door gevoelens van onmacht en het schuldgevoel proberen zij uit te vinden waarom de aanslag gebeurde en waar de schuld ligt. Koen Mortier, ook regisseur van Ex-Drummer, geeft zelf aan dat het scenario chaotisch kan worden ervaren, maar de film gaat dan wel over willekeur, de vertelling was me volledig duidelijk en vond ik erg bijzonder. Een verademing!

En daarna werd ik ook nog verrast door Gromozeka en Todos tus Muertos>. Beiden Tigerfilms, maar toch films met (zwarte) humor, sterke karakters en een helder verhaal. Blijkbaar kán het dus wel. Uit de Q&A’s bleek ook dat de makers heel goed wisten waar ze mee bezig waren toen ze de films maakten. Zo blijkt maar dat een gebrek aan ervaring gecompenseerd kan worden door inzicht en een helder doel voor ogen.

Ironisch genoeg miste ik precies de drie films die de Tiger-awards wonnen. Eternity, Finisterrae en The Journals of Musan gingen door respectievelijk het missen van een trein en het late tijdstip aan mij voorbij. Geen idee dus hoe ze waren, hoewel ik hoorde dat Finisterrae inderdaad erg leuk was. Mochten jullie ze gezien hebben, dan hoor ik graag hoe ze waren!

Tegenpolen

{lang: 'nl'}

Twee fotografen, twee poolcirkels. Raymond Rutting schoot zijn platen op verschillende plekken op Antarctica, terwijl Sacha de Boer zich in het uiterste noorden van Canada bevond. Het doel van de fotografen was hetzelfde, de gevolgen van de klimaatverandering vastleggen.

Deze aparte werkgebieden vroegen, met hun extreme weersomstandigheden en temperaturen ver onder nul, niet alleen het uiterste van de fotografen zelf maar zeker ook van de apparatuur. De Boer en Rutting hanteren beide een eigen, duidelijk herkenbare, fotografiestijl. Rutting schoot op Antarctica platen van pinguïns en toeristen, terwijl De Boer vooral het leven van de Inuit (bij wie zij overigens verbleef) vastlegde.

De expositie Tegenpolen is een vervolg op hun reizen. In de expositie komen de verschillende omstandigheden op de beiden polen aan het licht. De opbrengst van lezingen van het boek komen, net als de royalty’s, ten goede aan een project in India. De foto’s van de expositie worden aan het eind van het jaar geveild. De opbrengsten van dit alles worden gebruikt om biogas installaties te bouwen. Deze installaties verminderen de CO2-uitstoot, waarmee de expositie zelf klimaat neutraal wordt.

Meer lezen over deze expositie?