Je had erbij moeten zijn

{lang: 'nl'}
Frank Zweegers over International FIlm Festival Rotterdam

Frank Zweegers over International FIlm Festival Rotterdam

Afgelopen week was ik dus in Rotterdam. Het weer viel wat tegen, maar ze zeggen dat het altijd regent in Rotterdam. Verder was het een belevenis. Al twijfelde ik soms aan mijn eigen intelligentie. Waarom moeten arthouse-films bijna allemaal zo traag en verwarrend zijn? Waarom mag er niet gewoon een kop en een staart aan zitten? En een verhaal erin?

De films die in Rotterdam draaien, zetten je op een andere manier aan het werk dan films die je vanuit je luie stoel kunt consumeren. Je raakt als kijker ook meer betrokken, wanneer een film vragen oproept. Sommige films roepen alleen teveel vragen op. Met name de films in de Tiger-competitie waren zo experimenteel, dat er soms geen kaas meer van te maken viel. Neem The Image Threads, geen touw aan vast te knopen. Wel enorm mooie beelden, maar die had ik net zo graag in een fototentoonstelling gezien. En Flying Fish raakte bij mij geen snaar, terwijl de oorlog in Sri Lanka toch genoeg ruimte geeft om dat op te roepen.

Toen ik me al door zes moeilijke Tigerfilms heen had gewerkt (en steeds meer begon te geloven dat ik te dom was voor het IFFR), werd ik uitgenodigd om naar 22 mei te komen. De film begint met de aanslag op een winkelcentrum en dat is ook niet de meest opwekkende kost. Het verhaal volgt vervolgens echter niet de fysieke nasleep in de levende wereld, maar ontvouwt zich via de ogen van de doden. Gevangen in de tijd en gedreven door gevoelens van onmacht en het schuldgevoel proberen zij uit te vinden waarom de aanslag gebeurde en waar de schuld ligt. Koen Mortier, ook regisseur van Ex-Drummer, geeft zelf aan dat het scenario chaotisch kan worden ervaren, maar de film gaat dan wel over willekeur, de vertelling was me volledig duidelijk en vond ik erg bijzonder. Een verademing!

En daarna werd ik ook nog verrast door Gromozeka en Todos tus Muertos>. Beiden Tigerfilms, maar toch films met (zwarte) humor, sterke karakters en een helder verhaal. Blijkbaar kán het dus wel. Uit de Q&A’s bleek ook dat de makers heel goed wisten waar ze mee bezig waren toen ze de films maakten. Zo blijkt maar dat een gebrek aan ervaring gecompenseerd kan worden door inzicht en een helder doel voor ogen.

Ironisch genoeg miste ik precies de drie films die de Tiger-awards wonnen. Eternity, Finisterrae en The Journals of Musan gingen door respectievelijk het missen van een trein en het late tijdstip aan mij voorbij. Geen idee dus hoe ze waren, hoewel ik hoorde dat Finisterrae inderdaad erg leuk was. Mochten jullie ze gezien hebben, dan hoor ik graag hoe ze waren!