Kunstenaar Annibale Carracci, de unieke kunstschilder en graveur

{lang: 'nl'}

Wie was Annibale Carracci?
Annibale Caracci was een Italiaanse man geboren in Bologna op 3 November 1560 en is overleden op 15 Juli 1609 in Rome. Hij was een Italiaanse kunstschilder en graveur.
In Bologna opende hij een school genaamd: School van Caracci ofwel, de Eclectische School. Dit deed hij niet alleen, maar samen met zijn broer Agostino en zijn neef Ludovico. Al was hij zelf wel de grondlegger van de kunststroming die bekend is geworden als de Bolognese School. Dit maakt hem dan ook erg uniek in zijn eigen style.

De stroming Barok
De kunstwerken van deze kunstenaar behoren tot de stroming: Barok. Alhoewel er wel enige verbinding is met classicistische elementen. De barok is een Europese stijlperiode die in de 17de eeuw in Italië in ontwikkeling kwam, die zich kenmerkt vanuit de vorm van gevoelsuitdrukkingen en de heftigheid daarvan. Ook uitte de Barok zich in allerlei stylen, van muziek tot beeldhouwen en andere kunstvormen. Dan is er ook nog verschil tussen een vroege, hoge en late Barok en de laatbarok wordt ook wel de rococo genoemd.

De werken van deze Italiaanse schilder en graveur
“Domine quo vadis?” komt uit 1601-1602 gemaakt met olieverf op paneel. Deze is te vinden in de National Gallery in Londen. Dan heb je ook nog “De boneneter”. Deze dateert uit de jaren 1580-1590 op doek gemaakt met olieverf. Deze is te vinden in de Galleria Colonna in Rome. In 1585 voltooide Annibale een altaarstuk van de doop van Christus voor de kerk van San Gregorio in Bologna. En in 1587 schilderde hij ook de Hemelvaart voor de kerk van San Rocco in Reggio Emillia. Wat ook een mooi schilderij is van deze kunstenaar is “De jacht” voor 1595. Deze is dan ook wel te vinden in de Louvre in Parijs. “Het vissen” komt uit het zelfde jaartal en is ook in hetzelfde musea te vinden. Een van zijn laatste schilderij is gemaakt op koperplaat en paneel genaamd “Triptiek”. Dit schilderij is te vinden in de Galleria Nazionale D´arte Antica in Rome.

 

annibale-carracci-domine-quo-vadis

Domine quo vadis – Annibale Carracci

Gotische schilderkunst

{lang: 'nl'}

Zoals het ontstaan van vrijwel iedere schilderkunst was die van de gotiek ook geleidelijk. Uit de vroege gotiek is er zeer weinig bewaard gebleven, op een enkele grafschildering na. Dat staat in schril contrast met de overgebleven gotische bouwkunst, maar het is niet anders. In Italië startte de gotiek later – aan het eind van de dertiende eeuw – en de bekende namen daarvan zijn Giotto en Duccio plus de vertegenwoordigers van die stroming uit Sienna. In Duitsland zijn er wel bewaard gebleven schilderingen uit de vroege dertiende eeuw, bijvoorbeeld de plafonddecoratie in de St.-Michaëlskerk in Hildesheim of het Soester altaar dat tegenwoordig in het Staatliche Museen Preussischer Kulturbesitz in Berlijn geconserveerd wordt. In de boekverluchting en in de glasschilderkunst vinden we echter nog wel talrijke gotische overgebleven schilderingen.

Het ontstaan van de gotiek
In Italië bleven fresco’s lange tijd populair, met name in Rome en Toscane. Daarnaast ontwikkelde zich de paneelschilderkunst die zich later over Europa verspreidde. Nadat kunstenaars Simone Martini en Lippo Memmi actief waren geweest in het indertijd pauselijke Avignon won de Italiaanse stijl terrein in heel Frankrijk, Duitsland en de rest van Midden-Europa. De internationale gotiek ontstond uit de wederzijdse beïnvloeding van de indertijd opgeld doende kunststijlen. Panelen en altaarstukken werden in de Nederlanden geliefd door veertiende-eeuwse schilders als André Beauneveu, Melchior Broederlam, Jan Maelwael en Jean de Beaumetz. Zij legden de basis voor de Zuid-Nederlandse schilderkunst van de vijftiende eeuw. Later neemt het realisme het roer over, terwijl in Frankrijk de gotiek nog lange tijd floreert. Italië zit dan al langdurig in de Renaissance, een stroming die in de lage landen nog moet komen door de invloed van P.C. Hooft – vooral literair maar ook algemeen – en door het werk van o.a. Jan van Eyck, Rogier van de Weyden en Robert Campin.

Vooral boekverluchting
De grootste bekendheid kreeg de gotische schilderkunst echter door de boekverluchting. Op perkament schilderde men met veel bladgoud in tempera. De evolutie van de versiering van boeken – zowel die van miniaturen als kapitalen – loopt eigenlijk parallel aan die van de gewone gotische schilderkunst. Helaas is door roof van het gebruikte bladgoud van de boekverluchting ook veel verloren gegaan.

simone_martini_fresco

Fresco van Simone Martini