Frank Zweegers Kunst

Middels een petitie die in de Britse krant ‘The Observer’ werd gepubliceerd, hebben onder meer Britse sterren Sheila Hancock (The boy in the striped pyjamas), Kenneth Branagh (Valkyrie) en David Tennant (Harry Potter) hun stem laten horen tegen bezuinigingen in de Britse kunstsector. Ook Julie Walters (Harry Potter films), Leigh (Vera Drake), Dame Helen Mirren (The Queen) en Michael Sheen (Kingdom of Heaven), sloten zich bij het protest aan.

De bezuinigingen werden vorig jaar gepresenteerd. Enorme bedragen aan subsidies van de lokale overheid werden geschrapt. En net als in Nederland betekent dit een grote klap voor de financiering van kunst en cultuur. ‘The Observer’ schrijft: “Als we serieus zijn over de wederopbouw van onze economie, dan kan en mag de culturele sector niet een gemakkelijke prooi voor bezuinigingen worden.”

Een interessante alternatieve inkomstenbron zou crowd financing kunnen zijn. In Nederland worden de mogelijkheden hiermee onderzocht door voordekunst.nl.

Kunstprojecten worden dan gefinancierd door geïnteresseerde particulieren en bedrijven en krijgen afhankelijk van de grootte van hun bijdrage een speciaal bedankje. Maakt kunst wel meteen weer van de elite. Maar wanneer de overheid niet meer over de brug komt, wellicht ook voor de Engelse kunstwereld de moeite van het proberen waard.

De derde kleur uit de kleuren reeks is de kleur groen. Waar rood vaak gezien wordt als ‘fout’, gaat groen over het algemeen door het leven als ‘goed’. Maar er is meer. Denk aan gifgroen, draken zijn groen, buitenaards leven is groen en ja, ook in het paradijs was het groen. De interpretatie van groen kan zeer verschillend zijn, toch is het één van de populairste kleuren.

Groen is een secundaire kleur. Het ontstaat wanneer de primaire kleuren blauw en geel worden gemengd. Groen is ook de kleur van de Islam, het is de favoriete kleur van Mohammed, en een heilige kleur. Ook in het christendom is de kleur groen belangrijk, het is namelijk de kleur voor de zondag. De politiek bevat ook genoeg groen. Niet alleen de milieupartijen, ook het CDA en D66 hebben een groen logo. Dit geeft de partijen  een milieubewust ‘keurmerk’, en voor het CDA een christelijke signatuur. Groene energie is tegenwoordig een algemeen begrip en behoeft geen verdere uitleg. Maar wist u dat Yin, wat staat voor rust, ook de groene kleur heeft in China?

Maar wat doet die kleur groen dan precies? Yin verraadde het al een beetje, groen is rustgevend. In slaapkamers met groene tinten slaapt men beter, en dat is ook de reden dat ziekenhuizen vaak veel groen in het interieur hebben. Maar groen is een neutrale kleur, en kan daardoor soms ook saai zijn, zeker vergeleken met het blauw en geel waar het uit ontstaat. Dus gebruik gerust groen in je interieur, maar pas op dat het niet saai wordt of wegvalt tussen meer overheersende kleuren.

Er zijn vele media voor handen om fysieke kunstwerken te maken. Allereerst is er je materiaalkeuze. Je kunt aan de gang met steen, hout, brons of klei, bijvoorbeeld. Maar ook met pen en papier. En dan je techniek: je kunt tekenen, schilderen, beeldhouwen… En je kunt onderdelen van je kunstwerk beweeglijk maken, of… Gebruikmaken van de elementen. Dat maakt je kunstwerk net wat dynamischer.

Van dat spelen met de elementen heeft Elena Colombo haar vak gemaakt. Op haar website 

zijn haar beeldhouwwerken ingedeeld in de categorieën “fire”, “water”, “earth” en “air”. De geraffineerde werken gaan een dialoog aan met de lucht, met het water, met aarde, en met name met en doen dat op monumentale wijze. Waar andere kunstwerken juist kunnen intrigeren door hun vergankelijke kwetsbaarheid en door hun actualiteit, drijven de werken van Elena Colombo op de eeuwigheid.

De prijzen (vanaf $2.500 tot $95.000) zijn daar overigens ook op berekend. Maar wat mij betreft is het werk van Colombo het geld meer dan waard. Als ik het had… Kijk en oordeel zelf!

Het is de kleur van woede, van passie, van liefde, van bloed, van gevaar, van stoplichten, van brandweerwagens en van hitte. Marco Borsato zingt erover. Het het favoriete Sesamstraatkarakter van mijn neefjes is het ook. En in het Tropenmuseum in Amsterdam besteedden ze er een tentoonstelling aan.

Rood.
Gebruik je rood in kunst, dan komt daar meteen een stuk betekenis bij mee. Meer dan met blauw, of oranje. Iets meer ook nog dan groen, al is dat ook een betekenisvolle kleur. Kunstenaars gebruiken de betekenis die rood met zich meebrengt. Bewust of onbewust. En dat hebben ze over de hele wereld altijd gedaan. Een interessant gegeven dat heeft gezorgd voor een heel diverse tentoonstelling. Niet altijd even voor de hand liggend, wel interessant. En een inspiratiebron voor wie zelf kunst maakt.
De tentoonstelling ROOD is tot en met mei te bezichtigen. Verder is in het tropenmuseum nog veel meer te zien natuurlijk. Waaronder een tentoonstelling over China, speciaal voor kinderen. Eigenlijk ook rood, natuurlijk.

De laatste tijd ben ik meer dan gebruikelijk geïnteresseerd in kunstvoorwerpen en ontwerpen met één enkele basiskleur. Is een voorwerp maar in één kleur vervaardigd, dan gaat de aandacht direct en uitsluitend naar de structuur en de vorm. En dat levert interessante objecten op! Op zoek naar mooie ontwerpen met als basiskleur wit, kwam ik het één en ander aan leuks tegen. Bij deze een kleine verzameling van voorwerpen en installaties die mij het meest intrigeerden.
Ghost II, Michael Johansson:

Cut paper, Mia Pearlman

Arum: A white room, Anne Rush:

Berenice, Motohiko Odani:

Tot 13 februari loopt in het Utrechtse Centraal Museum de tentoonstelling “Rietvelds Universum”. Een tentoonstelling die laat zien dat de Utrechtse ontwerper en architect veel meer heeft nagelaten dan een roodblauwe stoel en het Rietveld Schröderhuis: meer dan honderd gebouwen en bijzondere meubelen. Het Centraal Museum plaatst zijn werk in een context door Rietvelds persoon en manier van werken te vergelijken met die van tijdgenoten als Le Corbusier, Wright en Mies van der Rohe.

Interessant aan de tentoonstelling is dat die een inkijkje geeft in de experimentele manier van werken van Rietveld. Zo kun je er zelf de zoektocht naar een stoel uit-één-stuk volgen. Een zoektocht waar uiteindelijk de zigzagstoel uit is voortgekomen, maar waarvan de voorafgaande stadia minstens zo interessant zijn. En zoals een goede geschiedenisles kan doen: doordat er zoveel context gegeven wordt, krijg je bijna het gevoel even onderdeel te zijn van Rietvelds levensgeschiedenis.

Afgelopen week was ik dus in Rotterdam. Het weer viel wat tegen, maar ze zeggen dat het altijd regent in Rotterdam. Verder was het een belevenis. Al twijfelde ik soms aan mijn eigen intelligentie. Waarom moeten arthouse-films bijna allemaal zo traag en verwarrend zijn? Waarom mag er niet gewoon een kop en een staart aan zitten? En een verhaal erin?

De films die in Rotterdam draaien, zetten je op een andere manier aan het werk dan films die je vanuit je luie stoel kunt consumeren. Je raakt als kijker ook meer betrokken, wanneer een film vragen oproept. Sommige films roepen alleen teveel vragen op. Met name de films in de Tiger-competitie waren zo experimenteel, dat er soms geen kaas meer van te maken viel. Neem The Image Threads, geen touw aan vast te knopen. Wel enorm mooie beelden, maar die had ik net zo graag in een fototentoonstelling gezien. En Flying Fish raakte bij mij geen snaar, terwijl de oorlog in Sri Lanka toch genoeg ruimte geeft om dat op te roepen.

Toen ik me al door zes moeilijke Tigerfilms heen had gewerkt (en steeds meer begon te geloven dat ik te dom was voor het IFFR), werd ik uitgenodigd om naar 22 mei te komen. De film begint met de aanslag op een winkelcentrum en dat is ook niet de meest opwekkende kost. Het verhaal volgt vervolgens echter niet de fysieke nasleep in de levende wereld, maar ontvouwt zich via de ogen van de doden. Gevangen in de tijd en gedreven door gevoelens van onmacht en het schuldgevoel proberen zij uit te vinden waarom de aanslag gebeurde en waar de schuld ligt. Koen Mortier, ook regisseur van Ex-Drummer, geeft zelf aan dat het scenario chaotisch kan worden ervaren, maar de film gaat dan wel over willekeur, de vertelling was me volledig duidelijk en vond ik erg bijzonder. Een verademing!

En daarna werd ik ook nog verrast door Gromozeka en Todos tus Muertos>. Beiden Tigerfilms, maar toch films met (zwarte) humor, sterke karakters en een helder verhaal. Blijkbaar kán het dus wel. Uit de Q&A’s bleek ook dat de makers heel goed wisten waar ze mee bezig waren toen ze de films maakten. Zo blijkt maar dat een gebrek aan ervaring gecompenseerd kan worden door inzicht en een helder doel voor ogen.

Ironisch genoeg miste ik precies de drie films die de Tiger-awards wonnen. Eternity, Finisterrae en The Journals of Musan gingen door respectievelijk het missen van een trein en het late tijdstip aan mij voorbij. Geen idee dus hoe ze waren, hoewel ik hoorde dat Finisterrae inderdaad erg leuk was. Mochten jullie ze gezien hebben, dan hoor ik graag hoe ze waren!

Twee fotografen, twee poolcirkels. Raymond Rutting schoot zijn platen op verschillende plekken op Antarctica, terwijl Sacha de Boer zich in het uiterste noorden van Canada bevond. Het doel van de fotografen was hetzelfde, de gevolgen van de klimaatverandering vastleggen.

Deze aparte werkgebieden vroegen, met hun extreme weersomstandigheden en temperaturen ver onder nul, niet alleen het uiterste van de fotografen zelf maar zeker ook van de apparatuur. De Boer en Rutting hanteren beide een eigen, duidelijk herkenbare, fotografiestijl. Rutting schoot op Antarctica platen van pinguïns en toeristen, terwijl De Boer vooral het leven van de Inuit (bij wie zij overigens verbleef) vastlegde.

De expositie Tegenpolen is een vervolg op hun reizen. In de expositie komen de verschillende omstandigheden op de beiden polen aan het licht. De opbrengst van lezingen van het boek komen, net als de royalty’s, ten goede aan een project in India. De foto’s van de expositie worden aan het eind van het jaar geveild. De opbrengsten van dit alles worden gebruikt om biogas installaties te bouwen. Deze installaties verminderen de CO2-uitstoot, waarmee de expositie zelf klimaat neutraal wordt.

Meer lezen over deze expositie?

Van 26 januari tot en met 6 februari staat Rotterdam weer in het teken van het IFFR: Het Internationaal Filmfestival van Rotterdam. En om de veertigste verjaardag van het festival te vieren, breidt het dit jaar uit naar 40 extra locaties door de hele stad. En met de verhuizing van Lantaren/Venster naar Kop van Zuid gaat het IFFR voor het eerst ook de Erasmusbrug over. Net als in voorgaande 16 jaar worden de Tiger Awards uitgereikt: drie maal 15000 euro en internationale erkenning geven filmmakers net die steun in de rug om hun volgende project te verwezenlijken.

Genomineerd voor de Tigers

In totaal veertien films zijn genomineerd voor de Tigers. Waar ze ons heenbrengen? Indiase mythologie en virtual reality vloeien moeiteloos in elkaar over in Vipin Vijay’s Image Threads. Amerikaan Tooley is genomineerd met Headshots dat speelt rondom een fotografe in Berlijn. Een skater en een politieagent in stikheet Athene vinden we in Wasted Youth en we volgen het liefdesleven van jonge Japanners in Love Addiction. Uit Zuid-Amerika komen verontrustende satire Todos tus Muertos (Colombia), initiatiereis Vete más lejos, Alicia (Mexico/Argentinië) en al meer geprijsde documentaire The Sky Above (Brazilië). Uit Korea twee drama’s: Journals of Musan en Bleak night. Eternity, een prachtig reïncarnatie-liefdesverhaal, komt uit Thailand. Wat de waanzin van de oorlog met gewone Sri Lankanen burgers doet, wordt zichtbaar in Flying Fish en via Rainy Seasons leren we hangjongeren uit Teheran kennen. Iets dichterbij huis vinden we in Gromozeka uit Rusland, waarin drie oud-klasgenoten elkaar onverwacht weerzien. En de lichtheid komt met de Spanjaarden die ons in Finisterrae met twee spoken mee naar Santiago de Compostella laten wandelen.

Zie ik je daar?

De kaartverkoop gaat hard, dus als je net als ik deze (of andere) films in Rotterdam wilt gaan zien, dan moet je er snel bij zijn. Dan is het leuk om te weten dat vrienden van het Festival 2,50 korting krijgen op de tickets. En ook een zogenaamde Tijgerpas geeft korting. Zie voor meer informatie de website van het IFFR!

Ik hou ervan als werkelijkheid en fantasie in elkaar overlopen. En helemaal als je door de hand van de artiest wordt verleid om kortstondig te geloven in een andere werkelijkheid. Iemand die dat op fantastische wijze kan laten gebeuren, is Ben Heine. Geboren in Abidjan, Ivoorkust, woont en werkt hij nu in Brussel als schilder, illustrator, portrettist, karikaturist en fotograaf. Meest bekend is hij door zijn fotoserie “Pencil vs. Camera”, waarbij hij delen van foto’s afdekt én aanvult met tekeningen van eigen hand. De lijnen in de foto lopen over in de lijnen van de tekening en door zijn cleane tekenstijl ben je een piepklein moment geneigd om precies te geloven dat wat hij tekent ook de waarheid is. En die momenten zijn magisch.

Nog veel meer moois op benheine.com!