Piet Mondriaan

{lang: 'nl'}

Pieter Cornelis Mondriaan, geboren te Amersfoort op 7 maart 1872, beroemd en bekend als Piet Mondriaan, was een Nederlandse schilder die revolutionaire artistieke werken maakte in Nederland, Frankrijk, Engeland en de Verenigde Staten. Hij staat bekend als een pionier in de ontwikkeling van de moderne abstracte kunst. Hij was medeoprichter van de Nederlandse beweging voor abstracte kunst, “De Stijl”. In zijn schilderijen speelde hij met de eenvoudigste samensmelting van rechte lijnen, rechte hoeken, primaire kleuren zoals zwart, wit en grijs. Veel werken dat Mondriaan gingen verloren toen hij moest verhuizen naar de Verenigde Staten als gevolg van de dreiging van het groeiende fascisme in Europa.

Zijn kindertijd en eerste stappen in de kunstwereld.

Zijn vader was directeur bij een plaatselijke school en ook een gekwalificeerde tekenleraar die verantwoordelijk was voor het initiëren van zijn zoon in de wereld van de kunst. Piet Mondriaan studeerde aan de Academie voor Beeldende Kunst, in Amsterdam en werd leraar in het basisonderwijs. Ondertussen begon hij ook al te schilderen.

Hoe verliep zijn carrière

Mondriaan was nauw betrokken bij de theosofische beweging in die in 1908 door Helena Petrovna Blavatsky gelanceerd werd. In het volgende jaar trad hij toe tot de Nederlandse tak van deze beweging. Dit alles had een grote invloed op zijn schilderwerk.Een tentoonstelling met kubistische schilderijen in 1911 had een grote impact op zijn verdere werk.Zijn zoektocht naar artistieke vereenvoudiging is duidelijk weer te vinden in de twee versie van zijn beroemde schilderij “Stilleven met gemberpot.
In 1911 vestigde hij zich in Parijs en liet zijn werk beïnvloeden door schilders als Picasso en Georges Braque. Mondriaan gebruikt zijn kunst en schilderijen als zijn ultieme spirituele uitlaatklep en vanaf 1913 begon hij steeds meer zijn artistieke bezigheden samen te voegen met zijn theosofische studies samen tot een nieuwe theorie.

Afbeeldingsresultaat voor piet mondriaan

In 1914 bezocht hij Nederland. Maar door de toenemende spanning als gevolg van de h
anden zijnde Eerste Wereldoorlog werd hij gedwongen om in Nederland te blijven. In deze periode begon hij, samen met Van Doesburg, met de publicatie van het tijdschrift “De Stijl“. Na de oorlog keerde hij terug naar Frankrijk, en het was hier dat hij zijn geliefde abstracte kunst verder ging ontwikkelen. Rond 1920 is zijn stijl verder getransformeerd naar een rijpere vorm met dikke zwarte lijnen, grotere en minder talrijke afgebakende vormen. Mondriaan begint meer gebruik te maken van de ruitvorm tin zijn schilderijen. Het schilderij: “Ruit met twee lijnen … (1926)” is momenteel te zien in het Philadelphia Museum of Art en is de meest minimalistische van zijn aquarellen. Vanwege het groeiende fascisme in Parijs vertrok Mondriaan in 19838 naar Londen en daarna naar Manhattan. Daar produceerde hij verder werken die gebaseerd waren op de ruitvorm zoals: ”Ruit Samenstelling met vier gele lijnen (1933)”, een eenvoudige schilderij waarin Mondriaan experimenteerde met dikke, gekleurde lijnen in plaats van zwarte. Het vervangen van de zwarte lijnen door de gekleurde was de laatste evolutie in zijn werk. Mondriaan evolueerde in zijn kunstenaarschap door de jaren heen. Hij begon met figuratieve schilderijen evolueerde naar een non-figuratieve schilder-een vorm van kunst die hij neoplasticisme noemde.

 

Het tijdperk van Michelangelo

{lang: 'nl'}

De kunstenaar Michelangelo Buonarroti

Voluit; Michelangelo di Lodovico Buonarroti Simoni. Deze man is één van de belangrijkste kunstenaars van de Italiaanse renaissance. De meeste mensen kennen hem als kunstschilder maar hij blonk ook uit op het gebied van beeldhouwen. Tevens was hij architect en dichter. Als kind tekende hij graag. Tot ongenoegen van zijn vader vond hij kunst belangrijker dan school. Hij zette door en niet zonder succes! Op zijn zestiende ging hij in de leer bij Domenico Ghirlandaio om vervolgens te gaan leren bij een bekende beeldhouwer. Ook heeft Michelangelo een tijd vertoeft tussen geleerden en dichters. Dat was in de periode 1490-1492.

Vertrek naar Bologna

Michelangelo verbleef tot dan toe in Florence. Toen de stad in de greep kwam van iemand die tegen kunst was vertrok hij naar Bologna. Hij maakte daar “De engel met de kandelaar” en de bekende beelden van Sint Proculus en Sint Petronius. Hij keerde even terug naar Florence om vervolgens naar Rome te gaan. Hier vervaardigde hij de beelden Bacchus en de bekende Pietà. De laatstgenoemde vinden we terug in de Sint-Pieter in Rome. Begin 1500 ging hij weer terug naar Bologna waar de sfeer nu anders was. Het beeldhouwwerk “David” werd in deze periode door hem gemaakt. In 1505 ging hij terug naar Rome om het grafmonument van de toenmalige Paus te creëren. Maar liefst 32 jaar na het overlijden van de Paus was dit pas af! In opdracht van de Paus maakte Michelangelo ook fresco’s voor het plafond van de Sixtijnse Kapel in Rome. Deze prachtige werken zijn tegenwoordig wereldberoemd. Later kreeg Michelangelo ook architectonische opdrachten. In onder andere de Sanlorenzobasiliek in Florance is dit terug te zien.

Voorgoed naar Rome

In 1534 vertrok hij definitief naar Rome. In 1541 werd de laatste hand gelegd aan “Het laatste oordeel”. Het plein en de trap van Piazza del Campidoglio zijn ook ontwerpen van deze grootmeester. Michelangelo is bijna 89 jaar oud geworden.

Kunstenaar Annibale Carracci, de unieke kunstschilder en graveur

{lang: 'nl'}

Wie was Annibale Carracci?
Annibale Caracci was een Italiaanse man geboren in Bologna op 3 November 1560 en is overleden op 15 Juli 1609 in Rome. Hij was een Italiaanse kunstschilder en graveur.
In Bologna opende hij een school genaamd: School van Caracci ofwel, de Eclectische School. Dit deed hij niet alleen, maar samen met zijn broer Agostino en zijn neef Ludovico. Al was hij zelf wel de grondlegger van de kunststroming die bekend is geworden als de Bolognese School. Dit maakt hem dan ook erg uniek in zijn eigen style.

De stroming Barok
De kunstwerken van deze kunstenaar behoren tot de stroming: Barok. Alhoewel er wel enige verbinding is met classicistische elementen. De barok is een Europese stijlperiode die in de 17de eeuw in Italië in ontwikkeling kwam, die zich kenmerkt vanuit de vorm van gevoelsuitdrukkingen en de heftigheid daarvan. Ook uitte de Barok zich in allerlei stylen, van muziek tot beeldhouwen en andere kunstvormen. Dan is er ook nog verschil tussen een vroege, hoge en late Barok en de laatbarok wordt ook wel de rococo genoemd.

De werken van deze Italiaanse schilder en graveur
“Domine quo vadis?” komt uit 1601-1602 gemaakt met olieverf op paneel. Deze is te vinden in de National Gallery in Londen. Dan heb je ook nog “De boneneter”. Deze dateert uit de jaren 1580-1590 op doek gemaakt met olieverf. Deze is te vinden in de Galleria Colonna in Rome. In 1585 voltooide Annibale een altaarstuk van de doop van Christus voor de kerk van San Gregorio in Bologna. En in 1587 schilderde hij ook de Hemelvaart voor de kerk van San Rocco in Reggio Emillia. Wat ook een mooi schilderij is van deze kunstenaar is “De jacht” voor 1595. Deze is dan ook wel te vinden in de Louvre in Parijs. “Het vissen” komt uit het zelfde jaartal en is ook in hetzelfde musea te vinden. Een van zijn laatste schilderij is gemaakt op koperplaat en paneel genaamd “Triptiek”. Dit schilderij is te vinden in de Galleria Nazionale D´arte Antica in Rome.

 

annibale-carracci-domine-quo-vadis

Domine quo vadis – Annibale Carracci

Van conducteur tot beeldhouwer – Carl Andre

{lang: 'nl'}
carl-andre

Carl Andre

Ken jij de minimalistische beeldhouwer Carl Andre?
De Amerikaanse kunstenaar Carl Andre, geboren op 16/09/1935, ging na zijn opleiding niet onmiddellijk van start als kunstenaar. Zo heeft hij eerst gewerkt bij een tijdschrift, als officier in het leger en als treinconducteur. Het zien van de wereld heeft volgens mij dan ook een bijdrage geleverd aan zijn inspiratie voor het ontwikkelen van zijn sculpturen. Het werken met eenvoudig en gemakkelijk verkrijgbaar materiaal maakt zijn sculpturen extra uniek. Het werk van Carl Andre valt dan ook onder minimalistisch beeldhouwwerk.

Geometrische eenheden van industrieel bouwmateriaal
De werken van Carl Andre bestaan steeds uit industriële materialen zoals baksteen, hout, metaal en plastic, geplaatst in een een simplistisch rechtlijnig, vierkant of rechthoekig patroon. Door het vermijden van versieringen of extra toevoegingen blijven de sculpturen hun unieke en strakke uitstraling te behouden.

Van verticale tot horizontale sculpturen
In de begin jaren van zijn carrière als kunstenaar, ging Carl Andre van start met verticale sculpturen, zijn kunstwerken waren vergelijkbaar met straten en trottoirs. Met het juist plaatsten van bepaalde vormen en materiaal maakte hij hiermee prachtige werken. Carl Andre vond deze werkwijze echter niet bevredigend genoeg en ging van start met het creëren van horizontale werken. Zo is een van zijn bekendste werken gemaakt van grote metalen platen die in een gelijkzijdige vierkant op de grond zijn gelegd.

Voor het oog van de echte kunstliefhebbers
Carl Andre had niet de intentie om kunstwerken te maken om ten toon te stellen in musea. Zijn werken werken ontworpen om niet enkel van op afstand te bekijken maar om over, langs en om de werken te kunnen wandelen. Het wandel over kunstwerken wordt echter niet in alle musea gewaardeerd.

Ben jij benieuwd naar zijn werk? Het werk van Carl Andre kan je op verschillende locaties in Nederland bekijken, zoals het gemeentemuseum Den Haag, Kröller – Müller in Otterlo en het Van Abbemuseum in Eindhoven.

De kunstenaar Giovanni Lorenzo Bernini

{lang: 'nl'}

Er zijn veel kunstenaars die veel hebben betekent voor de ontplooiing van een kunstvorm. Deze personen hebben een onmiskenbare indruk achtergelaten in de geschiedenis van de kunst en cultuur. Één van die kunstenaars van formaat was Giovanni Lorenzo Bernini, die vaak ook Gianlorenzo Bernini werd genoemd. Deze Italiaanse architect, beeldhouwer, tekenaar en schilder heeft een grote bijdrage geleverd aan de Barok. Hij had een grote invloed op de kunstvorm die ver over de landsgrenzen ging.

Bepalende kunst
Bernini werd in december van het jaar 1598 geboren in Napels. Zijn vader was de beeldhouwer Pietro Bernini. Tussen 1625 en 1633 werkte Bernini veel samen met andere kunstenaars. Zo werkte hij met Carlo Maderno samen aan het Palazzo Barberini te Rome. Het Piazza San Pietro in de hoofdstad werd enige jaren later verwezenlijkt. Dit plein werd in opdracht van de toenmalige paus vormgegeven en maakt nu nog altijd deel uit van de Sint Pieterskerk. Giovanni Lorenzo Bernini omschreef de symmetrische zuilen zelf als de moederlijke armen van de kerk. Deze zuilen herbergen 140 beelden van heiligen. Samen vormen ze een ovaal met een binnendiameter van rond de 200 meter. Maar Bernini was ook bepalend voor het straatbeeld in Rome. Barokke fonteinen op de kenmerkende pleinen zijn van zijn hand, samen met zijn concurrent Francesco Borromini.

Kenmerkende beelden
Bernini was tevens beeldhouwer. Tijdens zijn leven heeft hij veel beelden gemaakt. De meeste zijn van marmer. Uiteraard had zijn vader grote invloed op zijn werk. Het vroege ‘Aeneas en Anchises’ is een voorbeeld hiervan. Latere beelden zijn erg levendig en bovendien zeer realistisch. Bekende voorbeelden zijn ‘Pluto en Proserpina’ en ‘Apollo en Daphne’. Bernini is tevens de maker van het beeld ‘David’, dat vervaardigd werd in 1624. Dit was in opdracht voor Kardinaal Borghese.

Invloed op de toekomst
Zoals vele kunstenaars was ook Bernini een persoon dat van reizen hield. Dit hield in dat hij zich vaak liet inspireren door andere omgevingen. Dit zorgde voor meer diepgang en menselijkheid in zijn werk. In 1665 maakte hij een reis naar Frankrijk. Hij maakte hier de buste van Lodewijk XIV van Versailles. Deze buste zou nog jarenlang als voorbeeld dienen voor Franse kunstenaars. Zijn wapperende draperie en dramatische effecten zijn typerend voor de Italiaanse kunstenaar. Bernini maakte zijn gehele leven kunst, totdat hij in 1680 overleed. Hij ligt begraven in de basiliek van de Santa Maria Maggiore.

bernini

Aeneas en Anchises – Bernini

De schone dramatiek van Barok

{lang: 'nl'}

De wereld zou een armoedige plek zijn als we het zonder fenomenale kunstenaars als Rubens, Vermeer, Caravaggio, Velázquez, Rembrandt en Frans Hals moesten stellen. Deze kunstschilders zijn letterlijk grensoverschrijdend geweest voor de heersende kunstbegrippen. Gebruik van weelderigheid, krullen, pracht en praal, vergroting van afmetingen en de kracht van de uitdrukking: dit is Barok.

Paradijselijk
Van oorsprong heeft Barok een religieuze inslag gekend. De reformatie won in Nederland terrein. Door middel van de Barokstijl probeerde de Katholieke kerk de mensen te overrompelen en hun te winnen voor de kerkelijke gemeenschap. De religie interpreteerde de stijl als een imitatie van het hemels paradijs op aarde. De gelovigen dienden meegesleept te worden door het machtsvertoon. Hoewel Barok sterker in Vlaanderen aanwezig was, bestonden er vele scholen in Nederland.

Grilligheid
Barok komt van ‘Barocco’, een misvormde parel in het Italiaans. Een spottende benaming dus, voor het grillige karakter van de kunst. Het was een periode die duurde van 1600 tot omstreeks 1750. Barok was een gevolg van de Renaissance en kende in elk land een andere uiting. Barok is een totale stijl; beeldhouwkunst, architectuur en schilderkunst kwamen in een kunstwerk samen. Ook is er in de Barokstijl veel aandacht voor details en decoraties. Het vervagen van kleur en het bewerken van licht gaven meer diepte, wat zorgde voor meer uitdrukkingskracht. De periode van Renaissance ging vooral om het intellect, maar bij Barok ging het om emoties. Elk kunstwerk diende een emotioneel effect te bewerkstelligen.

De schilderkunst Barok in Nederland
Nederland bloeide op als nooit tevoren. Het was de Gouden Eeuw, waar veel rijkdom werd behaald en waar Nederland heerste over de wereldzeeën. De Nederlandse maatschappij werd aangedreven door de bovenlaag, die bestond uit bankiers, kooplieden, fabrikanten en scheepsmagnaten. De goede welvaart betekende ook een ontwikkeling van schilderkunst. In ieder huis of werkplaats was wel een schilderij te vinden. Het gebruik van sterke contrasten in lichtbehandeling en kleur, zorgde dat schilders als Jan Steen en Frans Hals ongekend populair werden. Vlaanderen hanteerde een andere stijl binnen de Barok. Het effect van licht en schaduw werd hier nog verder uitgewerkt. De verfijnde meester Pieter Paul Rubens heerste bij ons buurland en overschaduwde de collega Barok-schilders met zijn talent.

Rembrandt
Rembrandt van Rijn’s thema’s waren vooral het verheerlijken van de Nederlandse cultuur, genaamd Hollands Glorie. Een fraai voorbeeld is uiteraard de befaamde ‘Nachtwacht’. De Hollandse school hield zich aan drie elementen van Barok schilderkunst: dynamiek, contrast en onvoorspelbaarheid. Doordat Nederland meer protestants begon te worden, was er geen vraag meer naar altaarstukken. Daarom ontstonden er in de Barok veel volkstaferelen, landschappen en ook zeegezichten.
Evenals bij veel andere Barok-schilders heerst bij Rembrandt de dramatiek. Hij schildert realistisch, met een oog voor de zichtbare schoonheid van de wereld.

Nachtwacht - Rembrandt van Rijn

Nachtwacht – Rembrandt van Rijn

Schilder Peter Paul Rubens

{lang: 'nl'}

Schilder Peter Paul Rubens is in 1577 geboren en in 1640 in Antwerpen gestorven. Hij was een Vlaamse schilder die de barok stijl hanteerde, tekenaar en een diplomaat. Zijn ouders waren beiden van aanzien. Zijn vader was advocaat. De opvoedong die hij en zijn broer kregen was humanistische. Peter Paul Rubens wilde een artistieke opleiding volgen bij Tobias Verhaecht. Twee jaar na de opleiding ging hij verder studeren bij Adam van Noort en tenslotte bij Otto van Veen. Hij werd in 1958 opgenomen als meester in het Antwerpse Sint-Lucasgilde. In 1960 vertrok hij naar Italië, beïnvloed door de kunst uit de oudheid. Hij leerde er veel van de werken van Caravagio. In 1961 maakte hij een reis naar Florence en Rome. Daar schilderde hij zijn eerste altaarswerk.

Peter paul rubens

In 1608 keerde hij terug naar België. Hij werd bij zijn terugkeer benoemd tot hofschilder. Tijdens de periode van 1609-1621, het twaalfjarig bestand, kregen de mensen meer te besteden door het stijgen van de welvaart in Antwerpen. In 1610 richtte hij het Rubenshuis in Antwerpen in waar hij in het atelier werkte met een aantal knapen en leerjongens.

Veel opdrachten
Rubens kon veel opdrachten aanvaarden omdat hij hoofdzakelijk alleen de handen en het gezicht schilderde. Van de rest maakte hij een schets en liet dat schilderen door de knapen. De productiviteit van de meester was verbazingwekkend. Tussen 1621 en 1625 schilderde hij voor het Palais Luxembourg 24 schilderijen. Dat was zijn grootste opdracht die hij ooit heeft ontvangen. Op 30 mei 1640 stierf Rubens in Antwerpen in het Rubenshuis.

Schilderstijl
De schilderstijl van Rubens behoort tot de Antwerpse school. Rubens zijn werken worden gekenmerkt door contrareformatorische barok. Hij is waarschijnlijk wel de belangrijkste vertegenwoordiger van de Vlaamse barok.

Bekende werken
Enkele van de bekende werken van Rubens zijn, De Liefdestuin, De Medus, De Kindermoord van Bethlehem, Het Venusfeest, De Kruisoprichting, De Kruisafneming en zo kunnen we nog wel even doorgaan. In 2002 werd De Kindermoord voor 76 miljoen geveild. Het is een van de duurste schilderijen ter wereld.

Veel van zijn schilderijen zijn bombastisch. Bij veel mensen stoot dat bij mensen tegen de borst maar wanneer je de schilderijen goed bekijkt dan zie je prachtige werken. Het zijn allemaal fantastische schilderijen die perfect zijn geschilderd.

Standbeeld
Op de Groenplaats van Antwerpen staat zijn standbeeld dat in 1843 is geplaatst. Hij was de eerste Vlaming die een standbeeld kreeg. In 2007 richtte de bloemcorso bouwers in Zundert als eerbetoon een dahliaplateau op naar het zelfportret van Rubens.

Rubens  De Liefdestuin

Rubens Venusfeest

Charles Sheeler: fotograaf of schilder?

{lang: 'nl'}

Charles Sheeler, geboren in 1883 in Philadelphia behoort ontegensprekelijk tot het precisionisme. Het grootste kenmerk van deze kunstgroep is dat hun schilderijen zo zuiver en realistisch weergegeven zijn dat ze bijna een foto lijken. Zij schilderen vooral fabrieken, industriële gebouwen en grote steden. Hij genoot een opleiding in de School of Industrial Art in Philadelphia, en daarna aan de Academie van de Schone Kunsten in Pennsylvania.

Charles Sheeler laat zich inspireren
Hij heeft een typische industriële teken-academie achter de rug. Hij maakt verschillende reizen naar Europa. Zo ontdekt hij in Italië de klassieke meesters zoals Pierro della Francesca, waarvan hij de felle kleuren bewondert. Hij maakt in Parijs kennis met het kubisme en het fauvisme. De strakke vormen en rechte lijnen van het kubisme passen exact in het werk van Charles Sheeler. Van de fauvisten leert hij de felle kleuren en grote vlakken kennen.

Charles Sheeler: hoe gaat het verder?
Na zijn omzwervingen in Europa komt hij terug naar Amerika. Hij merkt dat hij met zijn schilderijen niet in zijn levensonderhoud kan voorzien. Hij gaat fotograferen maar blijft trouw aan zijn onderwerpen: fabrieksgebouwen en steden. Zo wordt hij gevraagd door Ford Motor Company om hun bedrijfsgebouwen te fotograferen en te schilderen. ‘Criss Crossed Conveyors’, ‘Ford Plant Rouge’ en City Interior: fotografie en schilderen loopt door mekaar. Dit zal zijn hele leven zo blijven.

De werken van Charles Sheeler
Zijn beginperiode kenmerkt zich door felle, maar niet schreeuwende kleuren. Daarnaast is hij heel precies in zijn uitvoering. Zo schildert hij ‘Upper deck’ (1929), ‘American Landscape’ (1930) en ‘Interior with stove’ (1932).

Een paar jaar later gaat hij over naar fellere kleuren en verdwijnen langzaam de grijs-tinten. Hij schildert in 1939 onder andere ‘Conversation, Sky & Earth’, ‘Steam turbine’ en Yankee ‘Clipper’ die er uiterst realistisch uitzien. Deze drie werken worden samen met een paar andere uit hetzelfde jaar opgenomen in het magazine Fortune of Art.

In een latere periode gaat hij zijn ‘American interiors’ schilderen. ‘Windows’ (1952), ‘Canyons’ (1951) en ‘Golden Gate’ (1955) staan een heel eind af van zijn eerste werken en drukken meer een impressie uit dan het fotografisch weergeven van de werkelijkheid. De volumes worden vervangen door tweedimensionele vlakken.

Als we het levenswerk van Charles Sheeler bekijken, mag hij een waardige vertegenwoordiger van het precisionisme genoemd worden.

charles2

charles1

charles3

Precisionisme

{lang: 'nl'}

Het Precisionisme is een kunststroming die in Amerika is ontstaan rond 1920. We noemen het ook wel eens de tegenhanger van de Europese ‘Nieuwe Zakelijkheid’. Een andere naam die deze stroming kreeg, is ‘kubistisch realisme’. Er zitten heel wat invloeden van het kubisme en futurisme in verweven. De schilderijen worden beïnvloed door de industrialisatie. Ze beelden vooral machines, industriële gebouwen en fabrieken uit. De weergave is zo precies en gedetailleerd dat het soms wel een foto lijkt. Vandaar ook de naam ‘Precisionisme’. In hun abstractie gaan de kunstenaars soms heel ver.

Hoe is Precisionisme ontstaan?
Deze kunstvorm was hoofdzakelijk een reactie op de industrialisatie die ontstond in de jaren 1920. Industriële gebouwen rezen uit de grond. Enerzijds beelden de kunstenaars de angst, anderzijds de bewondering uit voor de industriële ontplooiing. Deze kunststroom stak voor het eerst de kop op in Amerika. Zij vermeden alle invloeden van Europa. Deze strekking zal dan ook niet voorkomen buiten Amerika.

Het Precisionisme beïnvloedt andere stromingen
Tijdens de periode van het Precisionisme had deze kunst reeds invloed op de fotografie. De schilder Charles Sheeler maakte ook foto’s van industriële gebouwen. Ook Paul Strand, een vriend van Sheeler, zal dergelijke foto’s maken. Later zal deze kunststroom zowel de Pop Art als het Magisch Realisme beïnvloeden. Beide strekkingen worden met de grootste precisie uitgevoerd en zijn een bijna fotografische weergave van een denkbeeldige wereld.


Precisionisme: een paar voorbeelden

Typische voorbeelden zijn: Miklos Suba, Charles Sheeler en Preston Dickinson. Hoewel we in het werk ‘Saw The Figure 5 in Gold’ van Charles Demuth niet direct een industrieel gebouw herkennen, is dit toch één van de belangrijkste werken. Francis Criss stelt dan weer eerder de arbeiders dan de gebouwen voor. Wellicht ken je ook Edward Hopper met zijn werken ‘Nighthawks’ en ‘Gas Station’. Hij beeldt de eenzaamheid in de stad uit. Verder vermelden we graag: Louis Lozowick met zijn zwart-wil schilderijen van vooral treinen en wolkenkrabbers. In zijn werken voel je de duistere sfeer van de snel groeiende stad. Georges Ault heeft het dan weer eerder voor oude land- en boerenhuizen, een onderwerp dat vaker terugkomt in deze kunstgroep. Opvallend aan deze kunstenaars is dat ze vaak tentoonstellingen van mekaars werk organiseren. Zij vormen een hechte groep in Amerika.

Willem van Genk

{lang: 'nl'}

Leven en werk van kunstschilder Willem Van Genk
De autistische Willem van Genk werd in 1927 geboren in Voorburg. Reeds op jonge leeftijd toonde hij zich een absolute uitblinker in tekenen. Zowel in zijn leef-en denkwereld als in zijn vele werken is niets voorspelbaar. Van Genk leefde en werkte in een impuls. Nadat hij enkele jobs uitvoerde als graficus, belandde hij aan de Koninklijke Academie voor Beeldende Kunsten van Den Haag. Dat betekende voor Van Genk de start van een rijk gevulde carrière waarin hij door de ene werd geprezen en door andere verguisd.

Aandacht voor het kleinste detail
In al zijn werken toont Van Genk zijn aandacht voor de allerkleinste details. In het begin van zijn carrière weerspiegelde dat zich in verbluffende collages, steeds met een imposant en centraal beeld omringd door een ganse reeks kleinere beelden. Al zijn werken herinneren aan zijn niet gemakkelijke leven, maar ook aan zijn talrijke reizen en zijn verrassende ideologieën.

Eigenzinnige kunstenaar

Willem Van Genk was niet alleen autodidact. Het was even goed een eigenzinnige kunstenaar, die altijd zijn eigen weg ging en van geen compromissen wilde weten. Zijn verblijf op de Academie had nochtans een belangrijke invloed op zijn latere werk. Hij zocht zijn inspiratie vooral in boeken en in tijdschriften over hedendaagse kunst.

De opmerkelijke evolutie in al zijn werken resulteerde in 1964 in zijn eerste tentoonstelling. Dat gebeurde op uitnodiging van, jawel, de Academie. Die expo bleek meteen een schot in de roos. Het succes was slechts van erg korte duur, maar Van Genk zette koppig door en ging zoals altijd zijn eigen weg.

Voorliefde voor architectuur, voertuigen en techniek
Gaandeweg toonde Van Genk meer en meer interesse voor grootse architectuurprojecten, indrukwekkende voertuigen en ingewikkelde technische installaties. Dat alles combineerde hij met zijn traumatische levenservaringen gaande van paranoïde angsten en zijn schrikwekkende achtervolgingswaanzin.

Zowel gedwongen als vrijwillig in de psychiatrie
Zowel in zijn leven als zijn werk was ieder logisch denkpatroon steeds ver te zoeken. Deze eigenzinnige kunstenaar werd AL talrijke keren opgenomen in de psychiatrische inrichting Bloemendaal. Soms vrijwillig, maar meestal onder zware dwang. Terwijl zijn werk steeds met een minachtend knipoog werd beoordeeld, wordt Van Genk vandaag tot de belangrijkste kunstenaars van de outsider-arts in ons land gerekend.

Koning van de stations

Van Genk noemde zichzelf ‘de koning van de stations’. Hij toonde van in zijn jeugd een grote voorliefde voor stations. Dat weerspiegelde zich in vele van zijn werken. Alles wat groot en indrukwekkend was fascineerde hem. Gaande van allerlei voertuigen en treinen, tot tanks, stations en zeppelins.

Regenjassen
Naast tekeningen, bezat Willem van Genk een ook een grote verzameling… regenjassen.
Vooral lange, donkere, lederen of nep lederen regenjassen. Dat is ongetwijfeld het gevolg van een trauma, opgelopen tijdens de oorlog. Hij droeg vooral jassen die hij met stevige knopen heel nauw kon aansluiten. Regenjassen droeg hij meestal slechts één keer.

Internationale onderscheiding
Van Genk, die zowel door zijn familie- als zijn vriendenkring en zijn collega’s nooit ernstig werd genomen, won in 1997 toch de Grand Prix op een internationale expositie van naïeve en outsiderkunst in Bratislava. Sindsdien gaat er geen maand voorbij of er wordt wel ergens in binnen- als buitenland een tentoonstelling met zijn werken georganiseerd. En zowel het Stedelijk Museum in Amsterdam, als het Musée d’Art Moderne in Parijs en het Croation Museum of Naive Art in Zagreb hebben ondertussen al werk van hem aan de muren hangen.