Mooi wit is niet lelijk!

{lang: 'nl'}
Frank Zweegers Kunst kunstvoorwerp Ghost II

bron: michaeljohansson.com

De laatste tijd ben ik meer dan gebruikelijk geïnteresseerd in kunstvoorwerpen en ontwerpen met één enkele basiskleur. Is een voorwerp maar in één kleur vervaardigd, dan gaat de aandacht direct en uitsluitend naar de structuur en de vorm. En dat levert interessante objecten op! Op zoek naar mooie ontwerpen met als basiskleur wit, kwam ik het één en ander aan leuks tegen. Bij deze een kleine verzameling van voorwerpen en installaties die mij het meest intrigeerden.
Ghost II, Michael Johansson:

Cut paper, Mia Pearlman

Frank Zweegers Kunst kunstvoorwerp Cut paper

bron: miapearlman.com



Arum: A white room, Anne Rush:

Frank Zweegers Kunst Kunstvoorwerp 03

bron: annerush.co.nz

Berenice, Motohiko Odani:

Frank zweegers kunst - kunstvoorwerp 04

bron: popwuping.com

Rietvelds Universum in het Centraal Museum

{lang: 'nl'}

Tot 13 februari loopt in het Utrechtse Centraal Museum de tentoonstelling “Rietvelds Universum”. Een tentoonstelling die laat zien dat de Utrechtse ontwerper en architect veel meer heeft nagelaten dan een roodblauwe stoel en het Rietveld Schröderhuis: meer dan honderd gebouwen en bijzondere meubelen. Het Centraal Museum plaatst zijn werk in een context door Rietvelds persoon en manier van werken te vergelijken met die van tijdgenoten als Le Corbusier, Wright en Mies van der Rohe.

Interessant aan de tentoonstelling is dat die een inkijkje geeft in de experimentele manier van werken van Rietveld. Zo kun je er zelf de zoektocht naar een stoel uit-één-stuk volgen. Een zoektocht waar uiteindelijk de zigzagstoel uit is voortgekomen, maar waarvan de voorafgaande stadia minstens zo interessant zijn. En zoals een goede geschiedenisles kan doen: doordat er zoveel context gegeven wordt, krijg je bijna het gevoel even onderdeel te zijn van Rietvelds levensgeschiedenis.

Je had erbij moeten zijn

{lang: 'nl'}
Frank Zweegers over International FIlm Festival Rotterdam

Frank Zweegers over International FIlm Festival Rotterdam

Afgelopen week was ik dus in Rotterdam. Het weer viel wat tegen, maar ze zeggen dat het altijd regent in Rotterdam. Verder was het een belevenis. Al twijfelde ik soms aan mijn eigen intelligentie. Waarom moeten arthouse-films bijna allemaal zo traag en verwarrend zijn? Waarom mag er niet gewoon een kop en een staart aan zitten? En een verhaal erin?

De films die in Rotterdam draaien, zetten je op een andere manier aan het werk dan films die je vanuit je luie stoel kunt consumeren. Je raakt als kijker ook meer betrokken, wanneer een film vragen oproept. Sommige films roepen alleen teveel vragen op. Met name de films in de Tiger-competitie waren zo experimenteel, dat er soms geen kaas meer van te maken viel. Neem The Image Threads, geen touw aan vast te knopen. Wel enorm mooie beelden, maar die had ik net zo graag in een fototentoonstelling gezien. En Flying Fish raakte bij mij geen snaar, terwijl de oorlog in Sri Lanka toch genoeg ruimte geeft om dat op te roepen.

Toen ik me al door zes moeilijke Tigerfilms heen had gewerkt (en steeds meer begon te geloven dat ik te dom was voor het IFFR), werd ik uitgenodigd om naar 22 mei te komen. De film begint met de aanslag op een winkelcentrum en dat is ook niet de meest opwekkende kost. Het verhaal volgt vervolgens echter niet de fysieke nasleep in de levende wereld, maar ontvouwt zich via de ogen van de doden. Gevangen in de tijd en gedreven door gevoelens van onmacht en het schuldgevoel proberen zij uit te vinden waarom de aanslag gebeurde en waar de schuld ligt. Koen Mortier, ook regisseur van Ex-Drummer, geeft zelf aan dat het scenario chaotisch kan worden ervaren, maar de film gaat dan wel over willekeur, de vertelling was me volledig duidelijk en vond ik erg bijzonder. Een verademing!

En daarna werd ik ook nog verrast door Gromozeka en Todos tus Muertos>. Beiden Tigerfilms, maar toch films met (zwarte) humor, sterke karakters en een helder verhaal. Blijkbaar kán het dus wel. Uit de Q&A’s bleek ook dat de makers heel goed wisten waar ze mee bezig waren toen ze de films maakten. Zo blijkt maar dat een gebrek aan ervaring gecompenseerd kan worden door inzicht en een helder doel voor ogen.

Ironisch genoeg miste ik precies de drie films die de Tiger-awards wonnen. Eternity, Finisterrae en The Journals of Musan gingen door respectievelijk het missen van een trein en het late tijdstip aan mij voorbij. Geen idee dus hoe ze waren, hoewel ik hoorde dat Finisterrae inderdaad erg leuk was. Mochten jullie ze gezien hebben, dan hoor ik graag hoe ze waren!

Tegenpolen

{lang: 'nl'}

Twee fotografen, twee poolcirkels. Raymond Rutting schoot zijn platen op verschillende plekken op Antarctica, terwijl Sacha de Boer zich in het uiterste noorden van Canada bevond. Het doel van de fotografen was hetzelfde, de gevolgen van de klimaatverandering vastleggen.

Deze aparte werkgebieden vroegen, met hun extreme weersomstandigheden en temperaturen ver onder nul, niet alleen het uiterste van de fotografen zelf maar zeker ook van de apparatuur. De Boer en Rutting hanteren beide een eigen, duidelijk herkenbare, fotografiestijl. Rutting schoot op Antarctica platen van pinguïns en toeristen, terwijl De Boer vooral het leven van de Inuit (bij wie zij overigens verbleef) vastlegde.

De expositie Tegenpolen is een vervolg op hun reizen. In de expositie komen de verschillende omstandigheden op de beiden polen aan het licht. De opbrengst van lezingen van het boek komen, net als de royalty’s, ten goede aan een project in India. De foto’s van de expositie worden aan het eind van het jaar geveild. De opbrengsten van dit alles worden gebruikt om biogas installaties te bouwen. Deze installaties verminderen de CO2-uitstoot, waarmee de expositie zelf klimaat neutraal wordt.

Meer lezen over deze expositie?

Tiger-nominaties 40ste IFFR

{lang: 'nl'}

Van 26 januari tot en met 6 februari staat Rotterdam weer in het teken van het IFFR: Het Internationaal Filmfestival van Rotterdam. En om de veertigste verjaardag van het festival te vieren, breidt het dit jaar uit naar 40 extra locaties door de hele stad. En met de verhuizing van Lantaren/Venster naar Kop van Zuid gaat het IFFR voor het eerst ook de Erasmusbrug over. Net als in voorgaande 16 jaar worden de Tiger Awards uitgereikt: drie maal 15000 euro en internationale erkenning geven filmmakers net die steun in de rug om hun volgende project te verwezenlijken.

Genomineerd voor de Tigers

In totaal veertien films zijn genomineerd voor de Tigers. Waar ze ons heenbrengen? Indiase mythologie en virtual reality vloeien moeiteloos in elkaar over in Vipin Vijay’s Image Threads. Amerikaan Tooley is genomineerd met Headshots dat speelt rondom een fotografe in Berlijn. Een skater en een politieagent in stikheet Athene vinden we in Wasted Youth en we volgen het liefdesleven van jonge Japanners in Love Addiction. Uit Zuid-Amerika komen verontrustende satire Todos tus Muertos (Colombia), initiatiereis Vete más lejos, Alicia (Mexico/Argentinië) en al meer geprijsde documentaire The Sky Above (Brazilië). Uit Korea twee drama’s: Journals of Musan en Bleak night. Eternity, een prachtig reïncarnatie-liefdesverhaal, komt uit Thailand. Wat de waanzin van de oorlog met gewone Sri Lankanen burgers doet, wordt zichtbaar in Flying Fish en via Rainy Seasons leren we hangjongeren uit Teheran kennen. Iets dichterbij huis vinden we in Gromozeka uit Rusland, waarin drie oud-klasgenoten elkaar onverwacht weerzien. En de lichtheid komt met de Spanjaarden die ons in Finisterrae met twee spoken mee naar Santiago de Compostella laten wandelen.

Zie ik je daar?

De kaartverkoop gaat hard, dus als je net als ik deze (of andere) films in Rotterdam wilt gaan zien, dan moet je er snel bij zijn. Dan is het leuk om te weten dat vrienden van het Festival 2,50 korting krijgen op de tickets. En ook een zogenaamde Tijgerpas geeft korting. Zie voor meer informatie de website van het IFFR!

Ben Heine’s magische onwerkelijkheid

{lang: 'nl'}

Ik hou ervan als werkelijkheid en fantasie in elkaar overlopen. En helemaal als je door de hand van de artiest wordt verleid om kortstondig te geloven in een andere werkelijkheid. Iemand die dat op fantastische wijze kan laten gebeuren, is Ben Heine. Geboren in Abidjan, Ivoorkust, woont en werkt hij nu in Brussel als schilder, illustrator, portrettist, karikaturist en fotograaf. Meest bekend is hij door zijn fotoserie “Pencil vs. Camera”, waarbij hij delen van foto’s afdekt én aanvult met tekeningen van eigen hand. De lijnen in de foto lopen over in de lijnen van de tekening en door zijn cleane tekenstijl ben je een piepklein moment geneigd om precies te geloven dat wat hij tekent ook de waarheid is. En die momenten zijn magisch.

Frank Zweegers Kunst - Tram Ben Heine

bron: benheine.com

Frank Zweegers Kunst - Paard Ben Heine

bron: benheine.com

Frank Zweegers Kunst - Paard en meeuw Ben Heine

bron: benheine.com

Nog veel meer moois op benheine.com!

Schilderen met pingpongballetjes

{lang: 'nl'}

Studenten uit Leiden bedachten zes jaar geleden een machine die kan schilderen met pingpongballetjes. De balletjes hebben verschillende grijstinten en de schilderijen worden door de machine laag voor laag, van onder naar boven opgebouwd. De machine bedenkt niet zelf wat hij schilderen moet, dat kun je zelf vanuit huis bepalen. Je maakt een foto van het object dat je wilt laten “schilderen” en uploadt het naar de server. De software die hoort bij het apparaat bepaalt welke samenstelling van pingpongpixels er nodig is om het plaatje uit op te bouwen. Vervolgens is de machine twee-en-een-half uur bezig met het opbouwen van het beeld. Maar dat is al een kunst om naar te kijken op zich.

De machine werd gebouwd in 2005 en ging daarna de hele wereld over, naar onder andere Japan en de Verenigde Staten. En dat allemaal in het kader van een afstudeerproject.

Hadden ze het in mijn tijd gehad dan was ik misschien óók wel Mediathechonogie gaan studeren! Een spannender mix tussen kunst en technologie is bijna niet te verzinnen. Een greep uit wat ze daar in Leiden nog meer allemaal doen, vind je achter deze link. Enjoy!

Random album cover

{lang: 'nl'}

Zo, na Rembrandt is het dan nu wel weer eens tijd voor wat luchtigs. Want ik vind dit een geniale oplossing voor iedereen die altijd al een bandje had willen hebben, maar altijd is blijven hangen op het vinden van een goeie naam. Sinds één van de  laatste “internet-memen” stelt iedereen namelijk in een handomdraai zijn eigen eerste album-cover samen. En het is enorm leuk om te doen!

De  instructies zijn simpel voor iedereen die een beetje zijn weg weet op het internet:

  1. Ga naar Wikipedia en klik op “Random article”. Het eerste Wikipedia-artikel dat je krijgt is de naam van je band.
  2. Ga naar quotationspage.com en klik op “Random quotes”. De laatste woorden van de allerlaatste quote op de pagina vormen de titel van je eerste album.
  3. Ga naar Flickr en klik op “uploads from the last seven days”. Het derde plaatje – maakt niet uit wat het is – wordt je album-cover.
  4. Gebruik Photoshop of een soortgelijk programma (picnik.com is een gratis online foto-editor) om alles in één plaatje te gieten.
  5. Plaats je album, met de instructies erbij, op het internet en tag de vrienden die je ook wilt laten meedoen.

Nou… Zo gezegd zo gedaan… Dit is de mijne! Klinkt GOED hè?

Frank Zweegers - trein

Nou nog op zoek naar band.

Groeten, Frank Zweegers :)

 

Rembrandt van Rijn – De meester van de Gouden Eeuw – deel 2

{lang: 'nl'}

Vorige week ging het over de eerste 30 levensjaren van Rembrandt van Rijn, deze week beschrijft de jaren nadien en de waardering voor zijn werken.

Zijn schilderwerk was vooral barok, maar vanaf circa 1640 versoberde het. De bekende Nachtwacht wordt als een laatste werk gezien in de barokke stijl. De oorzaak hiervan ligt vermoedelijk in het jonge overlijden van drie kinderen, en van Saskia (in 1642).
Rond 1647 trok Hendrickje Stoffels bij Rembrand in. Zijn financiële situatie verslechterde enorm, waardoor hij in 1656 failliet werd verklaard. Hendrickje overleed in 1663, zijn zoon Titus in 1668. In zijn laatste jaren, waarin Rembrandt gerijpt was door tegenslag, schilderde hij nog een aantal meesterwerken, waaronder Het joodse bruidje (1665) en De staalmeesters (1662). Rembrandt overleed in 1669 te Amsterdam.

Frank Zweegers Kunst - Het Joodse bruidje
(Het Joodse bruidje – wikimedia.org)

Rembrandt van Rijn heeft een zeer groot oeuvre, bestaand uit circa 420 schilderijen, 300 etsen en 1400 tekeningen. Dit maakt hem zeker één van de meest productieve en invloedrijkste schilders uit de Europese kunstgeschiedenis. In het begin werd hij wel gewaardeerd, later werd dat minder toen er in 1675 negatieve kritiek over hem geuit werd. Het verwijt was dat Rembrandt de regels van de kunst niet volgde, wat hem een onontwikkelde schilder maakte. A. Houbraken schreef zijn kritiek op, op een manier dat het leek alsof Rembrandt het zelf schreef, en men dacht dat hij van slechte afkomst was.

Rond 1715 kreeg Rembrandt zijn erkenning en waardering terug, en in 1852 kreeg hij in Amsterdam zelfs een standbeeld.

Frank Zweegers Kunst - Standbeeld Rembrandt van Rijn te Amsterdam
(Standbeeld Rembrandt van Rijn te Amsterdam – wikimedia.org)

Rembrandt van Rijn – De meester van de Gouden Eeuw

{lang: 'nl'}

Rembrandt Harmenszoon van Rijn wordt geboren op 15 juli 1606 te Leiden. Hij was het tiende kind van molenaar Harmen Gerritszoon van Rijn en de bakkersdochter Neeltgen Willemsdochter van Zuytbroeck. Al vroeg ontdekte hij dat Vlaams schilder Peter Paul Rubens zijn grote voorbeeld was. Hij wilde eerst van hem leren, daarna met hem rivaliseren en hem vervolgens naar de kroon steken.

Frank Zweegers Kunst - Rembrandt van Rijn

Een verhaal dat rondgaat, is dat Rembrandts ouders arm waren, en hij daardoor geen opleiding heeft kunnen genieten. Dit is niet correct, zijn ouders waren mede-eigenaar van een molen en behoorden zelfs tot de gegoede middenklasse. Rembrandt is naar de Latijnse school gegaan, en op 14-jarige leeftijd zelfs tot de universiteit van Leiden toegelaten. Hij vond dit helemaal niks, en mocht van zijn vader in de leer gaan bij Leidse kunstschilder Jacob van Swanenburch. Hij hield dit vier jaar vol, en vertrok in 1625 naar Amsterdam om in de leer te gaan bij de toentertijd toonaangevende schilder Pieter Lastman, die veel invloed op hem had. Hier werd Rembrandt een succesvol schilder, die als geen ander kon spelen met licht en schaduw. Toen hij in 1625 terug was in Leiden, opende hij met Jan Lievens een eigen atelier. Twee jaar later nam hij zijn eerste leerlingen aan, op zijn 21e levensjaar.

In 1631 vestigt Rembrandt zich definitief in Amsterdam. Daar ontwikkelde zijn kenmerkende gebruik van licht en donker nog meer, en bleek zijn fascinatie voor gezichten (bijv. De anatomische les van dr. Nicolaas Tulp, 1632). In 1634 trad hij in het huwelijk met Saskia van Uylenburgh. In tegenstelling tot wat er gedacht werd door onder andere kunstenaar Arnold Houbraken, was zij geen boerin uit Waterland, maar pleegdochter van vooraanstaand kunsthandelaar Hendrick van Uylenburgh, wat hem nog meer opdrachten opleverde. Door zijn verhuizing naar de rand van een joodse buurt kreeg hij de gelegenheid om veel joodse gezichten te bestuderen. Dit kwam zijn werk te goede, waardoor hij ongeveer 300 Bijbelse werken heeft vervaardigd.

Frank Zweegers Kunst - De anatomische les van dr. Tulp

Volgende week gaat de biografie verder, over de verschuiving van Rembrandts stijl en de laatste jaren van zijn leven.