Frank Zweegers Kunst

Vorige week ging het over de eerste 30 levensjaren van Rembrandt van Rijn, deze week beschrijft de jaren nadien en de waardering voor zijn werken.

Zijn schilderwerk was vooral barok, maar vanaf circa 1640 versoberde het. De bekende Nachtwacht wordt als een laatste werk gezien in de barokke stijl. De oorzaak hiervan ligt vermoedelijk in het jonge overlijden van drie kinderen, en van Saskia (in 1642).
Rond 1647 trok Hendrickje Stoffels bij Rembrand in. Zijn financiële situatie verslechterde enorm, waardoor hij in 1656 failliet werd verklaard. Hendrickje overleed in 1663, zijn zoon Titus in 1668. In zijn laatste jaren, waarin Rembrandt gerijpt was door tegenslag, schilderde hij nog een aantal meesterwerken, waaronder Het joodse bruidje (1665) en De staalmeesters (1662). Rembrandt overleed in 1669 te Amsterdam.

(Het Joodse bruidje – wikimedia.org)

Rembrandt van Rijn heeft een zeer groot oeuvre, bestaand uit circa 420 schilderijen, 300 etsen en 1400 tekeningen. Dit maakt hem zeker één van de meest productieve en invloedrijkste schilders uit de Europese kunstgeschiedenis. In het begin werd hij wel gewaardeerd, later werd dat minder toen er in 1675 negatieve kritiek over hem geuit werd. Het verwijt was dat Rembrandt de regels van de kunst niet volgde, wat hem een onontwikkelde schilder maakte. A. Houbraken schreef zijn kritiek op, op een manier dat het leek alsof Rembrandt het zelf schreef, en men dacht dat hij van slechte afkomst was.

Rond 1715 kreeg Rembrandt zijn erkenning en waardering terug, en in 1852 kreeg hij in Amsterdam zelfs een standbeeld.

(Standbeeld Rembrandt van Rijn te Amsterdam – wikimedia.org)

Rembrandt Harmenszoon van Rijn wordt geboren op 15 juli 1606 te Leiden. Hij was het tiende kind van molenaar Harmen Gerritszoon van Rijn en de bakkersdochter Neeltgen Willemsdochter van Zuytbroeck. Al vroeg ontdekte hij dat Vlaams schilder Peter Paul Rubens zijn grote voorbeeld was. Hij wilde eerst van hem leren, daarna met hem rivaliseren en hem vervolgens naar de kroon steken.

Een verhaal dat rondgaat, is dat Rembrandts ouders arm waren, en hij daardoor geen opleiding heeft kunnen genieten. Dit is niet correct, zijn ouders waren mede-eigenaar van een molen en behoorden zelfs tot de gegoede middenklasse. Rembrandt is naar de Latijnse school gegaan, en op 14-jarige leeftijd zelfs tot de universiteit van Leiden toegelaten. Hij vond dit helemaal niks, en mocht van zijn vader in de leer gaan bij Leidse kunstschilder Jacob van Swanenburch. Hij hield dit vier jaar vol, en vertrok in 1625 naar Amsterdam om in de leer te gaan bij de toentertijd toonaangevende schilder Pieter Lastman, die veel invloed op hem had. Hier werd Rembrandt een succesvol schilder, die als geen ander kon spelen met licht en schaduw. Toen hij in 1625 terug was in Leiden, opende hij met Jan Lievens een eigen atelier. Twee jaar later nam hij zijn eerste leerlingen aan, op zijn 21e levensjaar.

In 1631 vestigt Rembrandt zich definitief in Amsterdam. Daar ontwikkelde zijn kenmerkende gebruik van licht en donker nog meer, en bleek zijn fascinatie voor gezichten (bijv. De anatomische les van dr. Nicolaas Tulp, 1632). In 1634 trad hij in het huwelijk met Saskia van Uylenburgh. In tegenstelling tot wat er gedacht werd door onder andere kunstenaar Arnold Houbraken, was zij geen boerin uit Waterland, maar pleegdochter van vooraanstaand kunsthandelaar Hendrick van Uylenburgh, wat hem nog meer opdrachten opleverde. Door zijn verhuizing naar de rand van een joodse buurt kreeg hij de gelegenheid om veel joodse gezichten te bestuderen. Dit kwam zijn werk te goede, waardoor hij ongeveer 300 Bijbelse werken heeft vervaardigd.

Volgende week gaat de biografie verder, over de verschuiving van Rembrandts stijl en de laatste jaren van zijn leven.

Vorig jaar in Nepal, dit jaar was Ghana de bestemming. Mariëlle van Uitert maakte er voor de Eye Care Foundation een reportage over blinde en slechtziende mensen.

Het begon vorig jaar november, toen Mariëlle een telefoontje kreeg van de Eye Care Foundation voor een foto-opdracht in Nepal. Dit jaar was het ook weer raak, alleen dit keer in Ghana. Vorig jaar werkte Mariëlle samen met journalist Piet Arp, dit jaar ging Cassandra Vugts mee. Het resultaat is de serie ‘Into the Light’.

De foto’s die Mariëlle gemaakt heeft, kunnen door de Eye Care Foundation worden gebruikt voor allerlei doelen, zoals nieuwsbrieven, fondswerving en voor het vragen van aandacht voor oogheelkundige zorg in ontwikkelingslanden. Er is namelijk geen ingewikkelde ingreep nodig om mensen te helpen die bijvoorbeeld staar of blindheid hebben. Deze relatief simpele operatie kan er voor zorgen dat de onafhankelijkheid en de toekomst van deze mensen verbeterd.

Paralleluniversum – Mariëlle van Uitert

De link tussen Mariëlle en blinde/slechtziende mensen legt ze als volgt uit: ‘Ik hou van iedereen, en heb een drive om de kwetsbare mens in beeld te brengen, als fotograaf heb ik deze mensen zien strijden en kan ik me hun onmacht goed voorstellen. Bovendien zou ik zonder mijn ogen mijn geweldige baan niet langer kunnen beoefenen’. Ze denkt er aan om haar foto’s uit Nepal en Ghana te bundelen in een boek of kalender, maar daarvoor wilt ze eerst ook Cambodja nog in beeld brengen. De Eye Care Foundation heeft daar namelijk ook een project lopen.

Meer foto’s en reportages van Mariëlle van Uitert zijn te vinden op haar website: www.paralleluniversum.nl

In een handel waar veel geld in omgaat bewegen zich al snel criminelen. Zo ook in de kunst waar vervalsen al lange tijd gaande is. Een vervalste versie van Picasso of Dalí kan veel geld opleveren. Maar hoe herken je nu een vervalsing door middel van de signatuur van de schilder.

Er zijn een aantal kenmerken aan een handtekening schilderij waaraan je kunt zien of het kunst een vervalsing is of niet.

• Aan welke kant, in welke hoek van het schilderij staat de handtekening.
• De dikte van de lijnen van de letters.
• De handtekening geschreven is met potlood terwijl het een olieschilderij betreft.
• De kleur van de handtekening niet in het schilderij terugkomt.

Dus mocht je binnenkort je spaarvarken open willen slaan met een veilinghamer, kijk dan wel eerst even of die Van Gogh geen vervalsing is…

De Lowbrow kunststroming is ontstaan in de jaren ’70 in Los Angeles. Lowbrow kenmerkt zich door een mix van underground stripstijlen, punk music en retro chic. De stroming wordt ook soms Pop Realism genoemd.  De meeste lowbrow uitingen zijn schilderijen, maar er is ook speelgoed en beeldhoudwerken die binnen de stroming passen.

De Amerikaanse Josh Agle beter bekend als Shag is één van de bekendere kunstenaars binnen de stroming. Cartoonesk en retro.  Hieronder zie je een schilderij uit zijn “The Sophisticated Misfit: Fifteen Years of Shag” collectie uit 2002.

Shag wil een verhaal vertellen met zijn schilderij. De fantasie van de kijkers prikkelen.  Er is nog een onderliggend thema dat bij elke schilderij terugkomt en dat consumerism of te wel materialisme.

De kunst van Shag leent zich uitstekend voor merchandise. In de loop van de jaren zijn er tientallen producten uitgebracht waarop de kunst van Shag schitterd. Van Skateboards tot en met zeep (met de geur van cocktails zoals martini en cosmopolitan.

Shag haalt zijn inspiratie uit advertenties, televisie commercials en platenhoezen uit eind jaren 50 en begin jaren 60. De kunstenaars die hij bewondert zijn onder andere, Gene Deitch die cartoons tekende voor jazzmagazines in de jaren 40 en Jim Flora die voor Columbia Recors platenhoezen ontwierp.

Hier vind je een video met een korte impressie van  “The Sophiscted Misfit” tentoonstelling.

De kunst van Shag is een beetje vreemd maar wel lekker… om naar te kijken.

Nieuwsgierig geworden, bezoek www.shag.com

Het lastige van een ronde wereld is dat je niet altijd door hebt wat voor moois zich er aan de andere kant afspeelt. Zo liep ik deze week pas aan tegen Shuichi Nanako’s indrukwekkende schilderijen waarop dieren van Godzilla-proporties boven Japanse stadsgezichten uittorenen.

Zie Shuichi Nanako website voor meer werk uit de serie “Searching for Paradise”

Op 10 oktober 2010 vond een grootscheepse militaire parade plaats in Pyongyang, Noord-Korea. Reden voor deze parade was het 65jarige bestaan van de regerende communistische partij in het land. Aan deze parade zouden 20.000 militairen hebben deelgenomen. Dit schouwspel heeft een aantal prachtige platen opgeleverd, onder andere door de eerder genoemde The Boston Globe.

Bovenstaande foto’s komen van The Big Picuture van The Boston Globe.

Gigapica, onderdeel van Geenstijl, verzamelt ook hoge resolutie foto’s van speciale gebeurtenissen. Zo ook voor deze militaire parade.

Een mooi filmpje over het verloop van hoe vrouwen afgebeeld worden, de afgelopen 500 jaar.

Visual mashups zijn helemaal in. Een mooi voorbeeld is de volgende:

door Qthomasbower